Wiele sekretów i mitów z przeszłości ciąży na tajemniczej wyspie Moya, miejscu, w którym przyszło żyć trzynastoletniej Isabelli. Mity wydają się bardzo dalekie od prawdy, zwłaszcza ten o walecznej Arincie, wyspie unoszącej się po powierzchni oceanu i ognistym demonie Yote, ale dziewczynka głęboko wierzy, że ma on w sobie choć odrobinę prawdy. To jej ulubiona historia. Isabella pasjonuje się kartografią, a jej wielkim marzeniem jest narysowanie mapy rodzinnej wyspy i poznanie jej tajemnic. Nie jest to jednak takie proste. Ale mówi się, że marzenia trzeba spełniać, a Isa dostała okazję do eksploracji i niebezpieczne zadanie, by ocalić wyspę Moya.

Uwielbiam przyglądać się mapkom wklejanym do książek. Podglądać nieznane mi, wykreowane przez autorów światy i za ich pomocą śledzić podróżujących bohaterów. Jednak nigdy wcześniej nie poświeciłam im więcej uwagi. Tym razem, wspólnie z Isą podróżowałam po wyspie Moya i przyglądałam się, jak tworzy jej mapę, krok po kroku poznając teren i odkrywając jego tajemnice. Nigdy wcześniej nie trafiłam na podobny motyw. To właśnie kartografia i jej wykorzystanie sprawia, że to wyjątkowa książka!

Muszę przyznać, że na początku bardzo przeszkadzała mi zbyt mała ilość informacji na temat wyspy Moya, która przecież jest jedną z najbardziej istotnych kwestii w książce. Szybko okazało się, że to zamierzone działanie, a odkrywanie tajemnic wyspy jest ściśle związane z rozwojem akcji. Ostatecznie biorę tajemniczość za ogromny plus - nadała powieści niezapomnianego klimatu. Chociaż jestem zdania, że rozwój wydarzeń i akcja wypadają świetnie i są absolutnie wciągające to, zauważyłam też mniej ciekawe momenty, zwyczajnie nudne, albo  aż nazbyt oczywiste.  Trochę mi ich żal. Jestem pewna, że można było wykorzystać potencjał tej historii jeszcze lepiej, jeszcze więcej z niej wyciągnąć. Jednak ciągle z tyłu głowy mam to, że książka jest debiutem Kiran Millwood Hargrave, a jej głównym targetem - młodzież. Poza tym cała ta magia zawarta w książce oczarowała mnie do tego stopnia, że po prostu nie chcę pamiętać o jej słabszych momentach. A w końcu mam wrażenie, że w Dziewczynce z atramentu i gwiazd liczy się przede wszystkim magia oraz ilość dobra, którą daje czytelnikowi. Poza motywem podróży i przygody opowiada o sile przyjaźni, o odwadze i determinacji w dążeniu do realizacji marzeń. Jestem pewna, że postawa Isabelli może okazać się inspiracją i wzorem dla młodszych odbiorców.

Dodajmy do tego wciągającą fabułę, szczyptę magii i tajemniczości, dodajmy pełną akcji i twistów fabularnych przygodę - otrzymamy książkę idealną dla czytelnika w każdym wieku. To pięknie napisana opowieść. Gwarantuje świetną zabawę i ma naprawdę wiele do zaoferowania. Nie byłabym sobą, gdybym nie zwróciła uwagi na przepiękne wydanie Dziewczynki z atramentu i gwiazd. Każda strona ozdobiona została fragmentami map i charakterystycznymi dla nich symbolami. Można pomyśleć, że oprawa graficzna to tylko miły dla oka szczegół, ale tu pasuje idealnie, świetnie łączy się z treścią. Jest wisienką na torcie. 

Król Edward ma 16 lat i jest umierający. Lista rzeczy, których nigdy nie doświadczy jest naprawdę długa, a na jej szczycie znajduje się pocałunek z dziewczyną. Skoro do pocałunku nigdy nie doszło, to możecie być pewni, że król nie pozostawi po sobie dziedzica. A na tronie zasiąść ktoś przecież musi. Wbrew własnym przekonaniom (kto to słyszał, kobieta na tronie?!), i za namową lorda Dudleya, przewodniczącego Tajnej Rady, podpisuje dokument, według którego jego miejsce zajmie przyszły potomek Lady Jane Grey, a gdyby przed śmiercią Edwarda nie zdążyła go spłodzić, ona sama. Jednocześnie zgadza się na ślub kuzynki z zupełnie obcym mężczyzną, który na domiar złego jest e∂ianem i całe dnie spędza pod postacią... konia. Jane jeszcze o tym nie wie. Ale przejęcie korony i nietypowa przypadłość jej przyszłego męża to najmniejsze problemy z jakimi będzie musiała się zmierzyć. 

Moja Lady Jane jest swoistą zabawą historią Anglii pod rządami Tudorów i kompletnie absurdalną fikcją literacką. Autorki sztywno trzymają się kolejności panowania władców, ale mocno ingerują w losy niektórych z nich. Samo wprowadzenie e∂ianinów (ludzi potrafiących przemienić się w zwierzęta) do fabuły, jest niesamowitym nagięciem rzeczywistości. Musicie jednak wiedzieć, że nie wszyscy ludzie posiadają taką umiejętność. Różnorodność gatunkowa prowadzi to do rozmaitych konfliktów, a co za tym idzie e∂ianie często ukrywają swoją prawdziwą naturę. Poza zaskakującymi fantastycznymi faktami możecie spodziewać się intryg, nieczystych gier i zawziętej walki o tron. Poznacie też smak prawdziwej przyjaźni, oddania i miłości. 

Nie miałam żadnego problemu z wciągnięciem się w fabułę. Już sam pomysł na ingerowanie w prawdziwą historię był dla mnie na tyle ciekawy, by jak najszybciej dowiedzieć się co dokładnie wymyśliły autorki. Nieustannie miałam wrażenie, jakbym czytała parodię jakiegoś powszechnie znanego i popularnego utworu. Szybko odnalazłam w głowie film Wampiry i Świry parodiujący Zmierzch. Może porównanie nie jest zbyt trafne, bo Moja Lady Jane z pewnością nie miała być prześmiewczym obrazem rządów w  szesnastowiecznej Anglii, jednak jej absurdalny i humorystyczny charakter zrobił swoje. Książka ma uchodzić za prześmieszną, jak dumnie głosi informacja na rewersie, i ja naprawdę spodziewałam się niekontrolowanych wybuchów śmiechu. Liczyłam na przezabawne wydarzenia i żarty, które zapamiętam na długo po przewróceniu ostatniej kartki. I chociaż w trakcie lektury faktycznie uśmiechałam się pod nosem, to w tej chwili nie jestem w stanie jasno stwierdzić dlaczego. "Końskie żarty" (a tych jest tu najwięcej) szybko przestały mnie bawić tak jak na początku. Nie zmienia to jednak faktu, że już sam pomysł na wprowadzenie magii i e∂ianów w traktowaną przez większość znanych mi ludzi Historię to sam w sobie śmieszny, odważny i i niezwykle szalony pomysł. Autorki bardzo fajnie poradziły sobie z tym poradziły. 

Moja Lady Jane jest dobrą książką. Ciekawą, wciągającą i oferującą coś zupełnie nowego. Idealną na lato lekką historią dla wszystkich. Chociaż myślę, że ma większą szansę trafić do młodzieży (tej młodszej i tej starszej) niżeli do dorosłych czytelników. Niemniej jednak warto sprawdzić, czy to coś dla Was :) 

Mam dla Was egzemplarz Mojej Lady Jane, a żeby go zdobyć musicie spełnić tylko 2 warunki. :)

A jeśli chcecie kupić ksiażkę i nie martwić się, czy to Wam trafi się darmowy egzemplarz, to kupcie ją tutaj <<klik>>. Dzieki temu będziecie mogli wziąć udział w zupełnie innym konkursie i wygrać 3 dniowy wyjazd do Zamku w Mosznej dla 2 osób! Wszystkie szczególy znajdziecie tutaj <<klik>>.

Wyniki losowania:

W samym sercu pałacu Neruby, w ogrodzie stworzonym z najcenniejszych kamieni, kryształów i diamentów, pięknym tak bardzo, że aż dech zapiera, stoi lampa. W lampie od pięciuset lat tkwi obłok dymu. I chociaż zdaje sobie sprawę z konsekwencji, niecierpliwie czeka na uwolnienie z ciasnego więzienia. Pewnego dnia, wiedziony tajemniczym przyciąganiem chłopak - Aladyn - trafia w owo miejsce. Pośród szmaragdowych źdźbeł trawy odnajduje lampę. Pociera ją, a wtedy z lampy wystrzela obłok dymu, przybierając kształt...

- O bogowie, o cholera! (...) Jesteś... Jesteś... - nie może wydukać.

No, powiedz to chłopcze. Demonem ognia. Potworem z dymu. Pustynnym diałem. Służebnicą Nardukhi, córą Ambadii, bezimienną, pozbawioną twarzy i wszechpotężną. Niewolnicą lampy. Dżinem.

- ... dziewczyną!

Ich wspólna przygoda się zaczyna. Są świadomi niebezpieczeństwa, jakie na nich czyha, znają konsekwencje jakie mogą ponieść. Nie wiedzą jednak jak szybko i niespodziewanie się w sobie zakochają... Dziewczyna z lampy, ukrywając się pod różnymi postaciami, wraz ze swoim nowym panem wkracza w świat, w którym ludzie toczą wojnę z dżinnami. Zahra będzie towarzyszyć Aladynowi do momentu, gdy ten wypowie trzy życzenia. Chyba, że przyjmie ofertę Nardukha, wybierze wolność od magii lampy i jednocześnie zdradzi Aladyna.     

Magiczna aura wypływa spomiędzy kart i spowija czytelnika wciągając go do niezapomnianego baśniowego świata niczym z Księgi tysiąca i jednej nocy, gdzie panują żelazne zasady, a wolność to najdroższy luksus. Tu nasze życzenia spełnia dżinn, ale nie można zapomnieć, że mają one swoją cenę. Niebezpieczeństwo czai się za każdym rogiem i niewielu może sobie pozwolić na zaufanie drugiej osobie. To świat omotany grubymi nićmi intryg, pełen ludzi żądnych zemsty i przerażających, potężnych dżinnów. A wszystko to opowiedziane absolutnie fascynującym i niezwykle barwnym językiem, nadającym powieści niezapomnianego i tajemniczego klimatu.

Doskonały powrót do baśni o Aladynie. Fantastyczne połączenie pięknych słów, świetnego humoru i wartkiej akcji. Emocjonująca walka dobra ze złem, zakazana miłość i niezapomniana przygoda. A kiedy dodamy do tego świetnie wykreowanych bohaterów (ah, Aladyn...), otrzymamy rewelacyjną powieść fantasy. Zakazane życzenie to baśniowa historia dla młodzieży, ale też dla dorosłych czytelników, którzy pragną wrócić do znanego im świata w nieco odświeżonym wydaniu. Zahra i Aladyn z łatwością zaskarbiają sobie sympatię czytelników, a magia powieści pozostaje na długo w pamięci. To książka po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

Za książkę i możliwość objęcia jej patronatem medialnym serdecznie dziękuję wydawnictwu SQN.

Szczerze kibicuję polskim autorom. Chętnie, jeśli tylko mam okazję, sięgam po książki naszych rodzimych pisarzy. Dlatego zdecydowałam się na dobrze zapowiadający się Zakaz. Trochę zdziwił mnie rozmiar książki. 170 stron w małym formacie to niewiele, zwłaszcza na pierwszy tom serii. Szybko zabrałam się za lekturę i równie szybko ją skończyłam. Jedyne co przychodzi mi do głowy w tej chwili to to, że mam bardzo mieszane odczucia.

Angelika... nie wiem co napisać o głównej bohaterce - odnoszę wrażenie, iż w ogóle jej nie poznałam. Nie dostajemy niemal żadnej konkretnej informacji o dziewczynie, poza tym, że jest adoptowana. Czy jest to na tyle istotna kwestia, by dzielić się nią na początku pierwszego rozdziału? Wydaje mi się, że można by wybrać coś ciekawszego. Dziwi mnie fakt, że dziewczyna mimo, że dopiero w trakcie historii dowiaduje się co się z nią stało i kim, tak na prawdę, jest, doskonale wie jak radzić sobie w nowej sytuacji... Angelika jest trochę dziecinna, naiwna i bezbarwna. Myślę, że z założenia miała być osobą, która niczego się nie boi, otwartą i odważną. Niestety, nie wyszło. Chociaż Angelika nie należy do grona najgorszych głównych bohaterek na świecie, to nie ma w niej też nic, co zapadłoby w pamięć. 

Wydaje mi się, że powieść została napisana na szybko. Brakuje tu wprowadzenia do wykreowanego przez autorkę świata, wstępu do historii. Można odnieść wrażenie, iż czytelnik zostaje wrzucony w środek powieści. Często narzeka się na zbyt długie opisy - tu przeszkadzać może zdecydowany ich brak. Akcja nie jest osadzona w żadnym konkretnym miejscu - wiemy tylko, że główni bohaterowie podróżują z Polski do Egiptu, a w między czasie znajdują się w Czechach. To samo można powiedzieć jeśli chodzi o czas akcji. Nic nie jest określone, czytelnik błąka się gdzieś w czasoprzestrzeni. 

Sam pomysł na fabułę jest dobry, choć nie dopracowany i nieco pogmatwany. Masa postaci fantastycznych (mamy tu czarodzieja, wampiry, wilkołaki, duchy, medium, wyrocznie) w połączeniu z podróżami między planetami, tajemniczymi powiązaniami głównych bohaterów z innymi wymiarami, do tego magiczne księgi, tworzą niesamowity miszmasz i nie sposób się w tym nie pogubić. Sama autorka najwidoczniej nie poradziła sobie z odnalezieniem się w tym, co stworzyła. Niektóre fakty nie zgadzają się ze sobą, co wprowadza czytelnika w konsternację. Myślę, że przydałoby się tu dodatkowe 100 stron uzbrojonych w większą dawkę szczegółów i rozbudowane sceny akcji.

Zakaz jest debiutem i to zdecydowanie widać. Historia ma ogromny potencjał i pozostaje mi tylko liczyć na to, że w kolejnych tomach zostanie lepiej wykorzystany. W tej chwili mogę napisać tylko, że jest nie najgorszą powieścią fantasy. Dobrze sprawdzi się podczas godzinnej przerwy w nauce, lub chwili wieczornego relaksu. Będzie również doskonałym wyborem do zbliżającego się letniego BookA Thon'u jako książka pasująca do pierwszego wyzwania! :)

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję Wydawnictwu NovaeRes.

Zaglądajcie na Facebook'a.

Niezmiennie ciągnie mnie do fantastyki, w szerokim słowa tego znaczeniu. Moja sympatia do tego gatunku zaczęła się dawno, dawno temu od Harrego Pottera i trwa do dziś. Jak tylko zobaczyłam porównanie Ucieczki w dzicz do historii Chłopca, który przeżył, wiedziałam, że muszę ją poznać. Poznałam i wiem dwie rzeczy: 1) nie widzę większego związku z Harrym, co kompletnie nie przeszkadza w tym, że 2) uwielbiam tę książkę!

Dzikie koty od niepamiętnych czasów dzielą tereny lasu między klany. Każdy klan broni swych terytoriów własną skórą. Za sprawę nadrzędną mają przestrzeganie praw ustanowionych przez przodków - kodeksu wojownika. Przywódca najliczniejszego Klanu Cienia łamie kodeks i wprowadza własne zasady. Wojownicy Klanu Pioruna sprzeciwiają się jego woli a tym samym narażają bezpieczeństwo swoich braci. Nadchodzą ciężkie czasy dla kocich mieszkańców lasu. Wtedy do Klanu Pioruna dołącza rudy, domowy kot, o którym głosiło proroctwo. Czy zmieni on losy mieszkańców lasu? Rdzawy, zwany później Ognistą Łapą, doskonale odnajduje się w nowym domu i szybko zdobywa zaufanie przywódczyni klanu. Wraz z dwoma przyjaciółmi Szarą Łapą i Kruczą Łapą zaczyna trening na przyszłego wojownika i mimo tego, ze nie ma wojowniczych korzeni, radzi sobie doskonale.

Ucieczka w dzicz to książka dla każdego: młodszego, starszego, dziewczyny czy chłopaka, wielbiciela fantastyki, literatury przygodowej czy po prostu miłośnika kotów. Napisana jest w bardzo prostym, przyjemnym językiem dzięki czemu nawet najmłodsi czytelnicy mogą po nią sięgnąć. Jestem pewna, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Młodsi - cudowną baśniową opowieść, która na długo zostanie w ich pamięci. Dorośli dostrzegą nieco głębszy sens, zauważą wartości przekazywane przez autorkę i docenią. Historia walecznych kotów przepełniona jest akcją, opisami niesamowitych walk i starć klanów. W świecie Wojowników nie ma czasu na nudę, bohaterowie na każdym kroku przeżywają kolejną przygodę. Nawet zwykły wypad na polowanie może okazać się niezapomnianą wyprawą. Bardzo podoba mi się sposób w jaki autorka przedstawiła relacje między kotami z jednego klanu. Troska i oddanie, przyjacielskie stosunki między członkami Klanu Pioruna zauroczyły mnie kompletnie.

Może zdążyliście już zauważyć, że w każdej książce staram się dostrzec więcej niż tylko dobrą zabawę. Lubię, kiedy opowieść uczy, dostarcza powodów do rozmyślań a czasem sprawia, że chcemy stać się lepszą wersją samych siebie. W przypadku Ucieczki w dzicz w ogóle nie musiałam szukać. Cenne wartości wyłożone są niemal jak na tacy. Co mnie udało się wypatrzeć na jej kartach? Warto być dobrą i lojalną osobą, każde dobro do nas wróci. Z kolei knucie za plecami, snucie intryg, fałsz i obłuda to wszystko, czego powinniśmy unikać. Tak samo jak w przypadku dobra, zło wraca do nas a prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw.