Nie sądziłam, że opowiedzenie o tej książce przysporzy mi tyle trudu. Książka, o której chcę Wam opowiedzieć jest jedną z tych, na temat których trzeba samemu wyrobić sobie opinię. Nie chciałabym, żeby to jak ją przedstawię nakierowało kogokolwiek, albo zasugerowało w jaki sposób ją odebrać... Po prostu przeczytajcie, bo jest wyjątkowa i warto ją poznać.

W niemieckim domu to kawał świetnej historii przedstawionej z niezwykłą subtelnością i dbałością o każdy szczegół. Chylę czoła przed Annette Hess za tak delikatne i rzetelne podejście do tematu. Nie napiszę nic więcej, poza tym, że polecam ją Waszej uwadze z czystym sercem.

Lubimy czytać książki o książkach i ludziach kochających czytać, prawda? Ja lubię na pewno. Dlatego też skusiłam się na Dziewczynę, która czytała w metrze. 

Dziewczyna, która czytała w metrze czeka na wszystkich miłośników książek o książkach w księgarni virtualo.pl w bardzo fajnej cenie :) 

Pokochać za wprost wylewającą się z niej pasję do książek. Dziewczyna, która czyta w metrze może oczarować, ale może też zanudzić - przez co nijak nie wiem jak ostatecznie ją ocenić. To pięknie napisana historia o miłości do książek, o znaczących zmianach. Dodajmy do tego tło w postaci Paryża. Robi się prawdziwie romantycznie, mimo, że romansu tu brak. Fabuła raczej nie zapadnie w pamięć - bo właściwie jej nie ma, ale czas poświęcony na lekturę nie będzie czasem zmarnowanym. Polecam zwłaszcza tym, którzy z literaturą mają już ciepłe stosunki, odradzałam czytelnikom dopiero próbującym zaprzyjaźnić się z książkami. 

Jeśli szukacie książki na jeden wieczór, na podróż pociągiem lub takiej, która pozwoli Wam odetchnąć od poważniejszych, mocniejszych tytułów, to zajrzyjcie do księgarni internetowej virtualo.pl po ebooka Dziewczyna, która czyta w metrze - fajnie wpasuje się w lukę między innymi książkami.

Nie przesadzę, jeśli napiszę, że właśnie przeczytałam jedną z najpiękniejszych książek dla kobiet w całym moim życiu. Niesamowita historia, niesamowite bohaterki. Szkoda tylko, że to co dobre, tak szybko się kończy.

Emigrantki to poruszająca literatura kobieca na najwyższym poziomie. Nie czekajcie zbyt długo z decyzją, tylko skorzystajcie z promocji na ebooka w księgarni vitrualo.pl

Poruszająca, skłaniająca do refleksji, mądra i uzależniająca. To książka, którą powinna przeczytać każda kobieta. Czy trzeba pisać coś więcej? Polecam całym sercem.

Jakoś tak cicho u nas o Ciszy Jema Lestera. Nie słyszałam o niej absolutnie nic, ani nigdzie jej nie widziałam. 

Żadna choroba nie jest łatwym do opisania tematem. A jeszcze trudniejsze jest opowiadanie o tym, jak choroba jednej osoby może wpływać na życie innych, jak zmienia ich codzienność, jak zmienia ich osobowości. I chociaż o autyźmie słychać coraz więcej, wciąż jest on niejako tematem tabu, niewiele ludzi tak naprawdę wie jak zachowują się osoby chore, ani z czym mierzą się ich rodziny.  Jem Lester bardzo dobrze poradził sobie z opisaniem tego wszystkiego. Stworzył realistyczną i poruszającą historię.

Ben i Emma są rodzicami dziesięcioletniego Jonaha ze skrajnym spektrum autyzmu. Chłopiec potrzebuje stałej opieki i nieustającej terapii. Rodzice starają się zapewnić mu wszystko czego potrzebuje, ale decyzja o przeniesieniu go do najlepszej szkoły nie zależy od nich. Małżeństwo decyduje się na udawaną separację, mając nadzieję, ze zwiększą tym szanse Jonaha na przyjecie do wybranej przez nich placówki. Dlatego Ben i Jonah przenoszą się do Georga, ojca Bena.

Mimo, że z zagadnieniem autyzm spotykamy się coraz częściej, to wciąż mało o nim wiemy. Weźmy na przykład głośną w ostatnim czasie sprawę ze szczepieniami wywołującymi tę chorobę... Ciągle niewiele osób zna chociaż podstawowe informacje na temat autyzmu. Co prawda całe spektrum jest tak szerokie, że nie można wybrać kilku objawów i przydzielić ich do zagadnienia. Dlatego liczyłam na słowa wprowadzenia. Szczerze mówiąc, tego się właśnie spodziewałam po pierwszych rozdziałach, a tymczasem autor wrzuca czytelnika na głęboką wodę.

Ciężar zastanej atmosfery od samego początku jest przytłaczający.

Już na pierwszych stronach obserwujemy ciężką sytuację Jewellów. W pierwszym rozdziale  możemy zauważyć problemy z emocjami u rodziców Jonaha. Tłumią je w sobie, zapominając o szczerej rozmowie. Są przepełnieni pretensjami wobec siebie nawzajem i zupełnie pozbawieni nadziei.  Jednocześnie ścieramy się z brutalną biurokracją i stojącymi za nią urzędnikami, mającymi zadecydować o wyborze odpowiedniej szkoły dla dziecka. A w tym wszystkim jest on - Jonah, milczący, umazany odchodami, rozrzucający wszystko wkoło, szarpiący za włosy i gryzący dziesięciolatek o twarzy aniołka, uwielbiający piórka, długie kąpiele z bąbelkami i tosty z marmite.

Postać Jonaha przewija się przez całą historię, wszystkie wydarzenia kręcą się wokół niego, ale nie można stwierdzić, że on i jego choroba są jej głównym wątkiem. Lester stworzył powieść wielowarstwową, skupiającą w sobie o wiele więcej niż aspekty życia z dzieckiem autystycznym.

Gdzie w tym wszystkim ja?

Chore dziecko to dla rodzica największa katastrofa. Jak pozostać sobą w obliczu takiej tragedii? Jewellowie nie znają odpowiedzi na to pytanie. Skupieni na synu zapomnieli o własnych potrzebach. Zatracili się w walce o jak najlepsze warunki dla Jonaha. Ben zaprzepaścił swoją karierę, starając się zdusić w sobie poczucie winy, Emma podjęła trudną i kontrowersyjną decyzję, usiłując poradzić sobie z bezdenną samotnością. I o ile punkt widzenia mężczyzny mamy okazję śledzić na bieżąco, o tyle Emma długo pozostaje bez głosu. Na konfrontację trzeba trochę poczekać, ale jest tego warta. Chociaż nie do końca usprawiedliwia niektóre decyzje obojga rodziców.