Sięgając po Wredne Igraszki wchodzimy prosto na linię ognia między Lucy i Joshuą. Tych dwoje szczerze się nienawidzi, a przez fuzję na którą zdecydowali się ich szefowie muszą pracować w jednym pomieszczeniu. Przez co najmniej 8 godzin dziennie, pięć dni w tygodniu prowadzą ze sobą nieustające Gry i nie kryją się z okazywaniem sobie niechęci. Napiętą atmosferę potęguje ogłoszenie konkursu na wyższe stanowisko, które zarówno Josh jak i Lucy mają szansę objąć.
Szybko okazuje się, że granica między miłością a nienawiścią jest naprawdę bardzo cienka i bardzo łatwo ja przeskoczyć. Czy wdawanie się w romans z kolegą z biura to dobry pomysł?

Nie pamiętam kiedy ostatnio sięgałam po romans, tym bardziej po romans biurowy... No, tak na dobrą sprawę chyba nigdy nie czytałam romansu biurowego! A z pewnością nie takiego, który wywarłby na mnie tak duże wrażenie jak Werdne Igraszki, bo na pewno go zapamiętała i na pewno miałabym ochotę na więcej. Historia Lucy i Josha nie różni się niczym od standardowych romansów, jest przewidywalna, jest schematyczna, jednotorowa i od samego początku ukierunkowana w jedynym słusznym kierunku - w kierunku happy endu. Już sam gatunek daje jasno do zrozumienia czego można się spodziewać i nie oszukujmy się, sięgamy po takie książki tylko w celu całkowitego odmóżdżenia. Jeśli tego właśnie potrzebujecie, to Wredne Igraszki są książką dla Was.

Spytacie jednak dlaczego akurat ta książka, skoro romansów na rynku jest tak wiele? Już spieszę z wyjaśnieniem. Po pierwsze: humor. Uwielbiam przepychanki słowne, uwielbiam się droczyć i przekomarzać, dlatego tak wielką przyjemność sprawiało mi czytanie potyczek słownych miedzy bohaterami. Uważam, że zostały świetnie napisane, bez zbędnego przesadyzmu i co najważniejsze nie pozostawiły po sobie niesmaku. Po drugie: bohaterowie. Ok, może nie wszystkie decyzje Lucy były najmądrzejsze na świecie, a ona sama często zachowywała się jak nastolatka, ale właśnie dzięki temu okazała się bardzo realna. W końcu każda z nas niejednokrotnie zrobiła z siebie idiotkę w obecności obłędnie przystojnego faceta i postępowała zupełnie inaczej, niż wcześniej sobie zaplanowała, prawda? Josh to na pierwszy rzut oka typowy dupek. Zyskuje natomiast przy bliższym poznaniu. No, warto go poznać ;) Relacja miedzy bohaterami rozwijała się w bardzo przyzwoitym tempie. Nic na siłę, bez niepotrzebnego pospieszania akcji. Taki romans mogłoby się wydarzyć w realnym życiu. Nie tylko pierwszoplanowi bohaterowie zasługują na uznanie. ci poboczni są równie fajnie skonstruowani i ciekawi. Różnią się od siebie zupełnie i dodają powieści charakteru. Po trzecie: sceny łóżkowe. Niezwykle podobały mi się sceny erotyczne - nie martwcie się, było ich stosunkowo niewiele i zostały napisane ze smakiem i umiarem, co niestety zdarza się coraz rzadziej... 

M.

Pasją Livii jest taniec. Dziewczyna od dziecka trenuje, próbuje swoich sił w różnych stylach i radzi sobie świetnie, co potwierdzić może jej przynależność do Black Diamonds - grupy tanecznej towarzyszącej największym gwiazdom podczas występów na scenie. Przed Livią i jej kolegami wyprawa do Europy. Tam towarzyszyć będą Jamesowi Sheridanowi, najpopularniejszemu muzykowi ostatnich czasów, w trasie koncertowej. Sheridan to apodyktyczny, wyniosły dupek, dla którego liczy się tylko czubek własnego nosa. Coś jednak sprawia, że na jego widok Livii szybciej bije serce. Jest jeden problem - James jest zakochany w swojej byłej dziewczynie i wydaje się nie być zainteresowany żadną tancerką z zespołu.

Brzmi trochę jak opis fanfiction, prawda? Tak właśnie czułam zaczynając czytać Miłosny układ. Poszperałam trochę, ale nie znalazłam potwierdzenia moich przypuszczeń, więc to chyba zasługa klimatu gwiazdorskiego światka. A jak można się spodziewać, jest on mocno wyczuwalny.  Dzięki swojej pasji Livia staje się jego częścią. Autorka zdecydowała się wyciągnąć bohaterów poza salę prób, scenę koncertową i pokoje hotelowe. Wypady w miasto w wykonaniu Jamesa i Livii okazały się całkiem zabawne - musicie bowiem wiedzieć, że artysta korzystał wtedy z przebrania rudego nerda. :) Traktuję to z przymrużeniem oka. Sam strój jest absurdalny, a wiarygodność takiej sytuacji raczej minimalna. Niemniej jednak, dzięki tym spacerom trasa po europie nabrała trochę turystycznej atmosfery. To pozytywne zaskoczenie. Jeśli chodzi o wątki poboczne, nadające powieści tego czegoś, Miłosny układ może pochwalić się są naprawdę ciekawym tłem dla głównych wydarzeń. Tytuł sugeruje dużo tańca, muzyki i miłości, i dokładnie to można znaleźć na kartach powieści. Z naciskiem na miłość, ale nie przyćmiewa ona pozostałych wątków. Uczucie rodzące się miedzy bohaterami jest ciężkie do zdefiniowania. Z jednej strony wcale się nie lubią, z drugiej, mimo różnicom jakie ich dzielą, ciągnie ich do siebie. Ta relacja od początku miała być surowa, polegająca jedynie na namiętnym seksie. Żadnych zobowiązań, żadnych obietnic. Czy taki związek jest w ogóle możliwy? 

Joan od zawsze interesowała się Arabią. Fascynację rozbudził w niej ojciec, czytając Baśnie Tysiąca i jednej nocy. Młoda pani archeolog ma okazję wybrać się w podróż marzeń, i nadzieję na zbadanie fortu Jarbit. Zabiera ze sobą narzeczonego i rusza w drogę. W czasie pobytu w Maskat spotyka swoją idolkę Maudey Vickery - pierwszą kobietę, która przemierzyła pustynię. Starsza kobieta pogardliwie podchodzi do planów Joan. Strofuje ją i w pewnym stopniu miesza jej marzenia z błotem. Gdy dziewczyna traci nadzieję na realizacje swoich planów, dostaje kuszącą propozycję, która diametralnie wpłynie na jej życie.

Dużo podróżuję tego lata. Tym razem wybrałam się do pogrążonego w stanie wojny Omanu. Historia krajów arabskich nigdy nie interesowała mnie na tyle, by się w nią bezpośrednio zagłębiać. Może dlatego samo tło powieści, jakim jest wojna o Al-Dżabal al-Achdar okazało się dla mnie tak interesujące i emocjonujące. Autorka świetnie oddała niebezpieczny klimat miejsca i czasu. Osadzenie w nim akcji nadaje książce niepokojącego klimatu. Wzmaga go przygoda, którą przeżywa Joan. I jeszcze bardziej potęguje aura tajemniczości związana z historią Maudey Vickery.

Joan i Maude są doskonałym przykładem na to jak miejsca, podejmowane decyzje i przeżyte przygody zmieniają ludzi. Przemiana bohaterek następuje niespiesznie, ale jest widoczna i naprawdę fascynująca. Muszę przyznać, że po pierwszych dwóch rozdziałach, byłam przerażona i pewna, że ta książka będzie dla mnie istną męczarnią ze względu na główne bohaterki. Ani jedna, ani druga nie przypadła mi do gustu. Joan odebrałam jako rozkapryszoną i niezwykle dziecinną, Maude natomiast - wyniosłą i zgorzkniałą. Obecną postawę starszej pani wyjaśnia przedstawiona przez autorkę retrospekcja (ciekawa, wciągająca i odgrywająca kluczową rolę część całej historii), która ciągnie się od 1890 roku i ma swój finał w bierzących wydarzeniach. Irytujący charakterek Joan nadal pozostaje dla mnie zagadką. Niestety nawet przemiana jaką przechodzi kobieta nie jest w stanie go przyćmić. Nie można jednak odmówić jej odwagi i determinacji. Mimo wszystko to naprawdę ciekawa postać. Obie kobiety są silne i wbrew wszystkiemu sięgają po swoje marzenia. 

Katherine Webb za pomocą słów przenosi w miejsca o których pisze i przelewa emocje towarzyszące bohaterom na czytelnika. Zatem zagłębiając się w Angielce można poczuć parzące promienie słońca na skórze, podziwiać gwieździste niebo nad pustynią. I chociaż nigdy tam nie byłam, mam wrażenie jakbym wraz z zamknięciem książki wróciła z przepełnionej przygodami wyprawy po upalnej pustyni. Pozostaje mi tylko otrzeć pot z czoła i z niemałym żalem wrócić do rzeczywistości. Już nawet macham ręką na przewidywalność Angielki. Tak bardzo podoba mi się styl Webb, że nawet najbardziej oczywiste domknięcia wątków jestem w stanie jej wybaczyć.

Angielka to niebanalna i porywająca przygoda, romans i intryga w jednym. Książka dla kobiet w każdym wieku. Warto ją przeczytać a później postawić na swojej domowej biblioteczce.

Heather lubi mieć wszystko dokładnie zaplanowane. Jej podróż po Europie właśnie taka ma być. Trzy przyjaciółki, dokładna lista miast, które chcą zwiedzić i wyliczony czas, co do jednego dnia, który ma wystarczyć na zrealizowanie ich planów. Żadnego miejsca na błędy, żadnych niezaplanowanych wydarzeń. Nie zaplanowała, że spotka przystojnego i fascynującego Jacka, który wywróci jej świat do góry nogami. Jack też podróżuje z notatnikiem, ale jest to zupełnie innego rodzaju notatnik. Ten wypełniony jest wspomnieniami dziadka a mężczyzna podąża jego śladami. Paryż, Kraków, Praga, Berlin, dacie się zabrać we wspólną podróż?

Zawsze marzyłam o szalonym Euro Tripie. Nadal o nim marzę, bo do tej pory nie mogłam sobie na niego pozwolić. Ba! Nadal nie mogę i przyznam szczerze, że ilość spraw do załatwienia w ramach organizacji takiej wycieczki wydaje się być przytłaczająca, no i chyba trochę się boję. ;) Prawdopodobnie dlatego odebrałam bohaterów książki jako niezwykle odważnych. Zwłaszcza Heather, która w swoim ekskluzywnym notesie zaplanowała nie tylko wycieczkę ale też przyszłość... a w końcu zdecydowała się rzucić nim w kąt i trochę zaszaleć. Muszę przyznać, że ciężko mi było przyzwyczaić się do charakterów Heather i Jacka w pierwszych rozdziałach. Obawiałam się, że będą przemądrzali i zwyczajnie nie do zniesienia, na szczęście było zupełnie odwrotnie.  Rzadko trafiam na tak sympatycznych i mądrych bohaterów, dlatego spotkanie z tymi wykreowanymi przez Monningera było dla mnie niezwykłą przyjemnością. 

Droga do ciebie faktycznie przedstawia motyw podróży. Jest mocno rozwinięty, i na całe szczęście, nie stanowi tylko tła dla historii miłosnej, ale ściśle się z nią wiąże. Bohaterowie zwiedzają europejskie miasta bawiąc się do upadłego, podziwiając zabytki i odnajdując niezwykłe miejsca, tworząc tym samym własną mapę wartych ponownego odwiedzenia zakątków każdego z nich. Przeżywają niezapomnianą przygodę i najpiękniejsze wakacje życia. Tworzą piękne wspomnienia. 

Mocno wierzyłam, że autor wyjdzie poza wyraźnie już wydeptaną ścieżkę, i do tak pięknie opowiedzianej historii doda niekonwencjonalną formę. Niestety, schemat jest doskonale znany. Nieprawdą byłoby stwierdzenie, że to się nie sprawdza, bo jest zupełnie odwrotnie. Ale czekałam na jeszcze jeden dowód na wyjątkowość tej powieści. Szkoda, że go zabrakło.

Niemniej jednak, uważam że Droga do ciebie jest bardzo dobrym i wartym poznania tytułem. To jedna z niewielu książek romantycznych jakie ostatnio czytałam, która nie jest do przesady słodka i poza historią miłosną niesie za sobą coś więcej. Zmusiła mnie do refleksji, zatrzymania się na chwilę i przeanalizowania ostatnich wyborów i najbliższych planów. Sprawiła, że jeszcze bardziej zapragnęłam ruszyć tyłek z kanapy i wybrać się w podróż życia. No i jest chyba jedyną tak inteligentnie, a zarazem prosto i przystępnie napisaną powieścią z jaką miałam ostatnio do czynienia. To dojrzała i piękna historia przyjaźni, miłości i porywającej podróży. Często zabawna, czasem wzruszająca, na pewno romantyczna i zapadająca w pamięć.  Jeśli macie ochotę trochę się odchamić i naprawdę dobrze bawić, jeśli oczekujecie książki, która was wzruszy i poruszy, to nie zwlekajcie tylko sięgnijcie po Drogę do ciebie. 

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca.

Jaka jest szansa, że dwoje niegdyś bliskich sobie osób, spotka się po latach rozłąki w miejscu, którego żadne z nich nie brałoby pod uwagę? Niewielka, prawda? A jednak Mallory i Rider wpadają na siebie zupełnie niespodziewanie na zajęciach z komunikacji. To chyba najbardziej absurdalne miejsce na ponowne spotkanie, bowiem dziewczyna rzadko się odzywa. Słowa przynoszą jej niemal fizyczny ból, strach który czuje przed wypowiedzeniem choćby jednego zdania jest paraliżujący. A poza tym Rider nie spodziewał się zobaczyć Mallory jeszcze kiedykolwiek... Ponowne spotkanie rozbudzi wspomnienia i rozpali gorące uczucia. Ani ona, ani on nigdy nie zapomnieli co ich łączyło.  Obiecali sobie wieczność, która została im brutalnie odebrana. Czy to szansa, by ją odzyskać?

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia.